Halkalar.com

“Ben oradayım…”

“AyaÄŸa kalk, yüklerini bırak, eklerini terk et, sadece bedenin kalsın, bütün organların, hepsi birer birer kendilerinden ayrılsın, varlığını inkar etsin, sadece ben varım, beni görsün, beni duysun, beni iÅŸitsin, beni koklasın, bana baksın, bana dokunsun, beni unutsun, beni hatırlasın, beni solusun, beni kuÅŸatsın, benimle kuÅŸatılsın, bana gelsin, bana koÅŸsun, benden çıksın, benden ayrılsın, bana dönsün, beni tutsun… Sadece ben varım, kendini inkar et, sadece benimle kal, benimle ol, benimle gör, benimle iÅŸit, benimle yürü… Bak, benim denizlere ve daÄŸlara hükmüm geçiyor, bak bu göklere… Bu yıldızlar benim avucumda, bana oradan bak, yıldızlardan gör beni, bulut gibi kendini kaybet, sarhoÅŸ ol, çıldırmaktan korkma, bırak bu aklı, bu iradeyi terk et, tedbiri elden bırak, çaresizliÄŸini tat, acılarını anılarını unut, yok et onları, sen bendensin, benimlesin, bana döneceksin, benden gittiÄŸin gibi gel, her kaçışın dönüşün olsun, bana dönmek için benden ayrıl, beni hatırlama, hatırlamak unutanların iÅŸidir, beni hiç unutma, aklını çıkar at, aklından çıkar her ÅŸeyi, benimle dol, gönlünü keÅŸfet, ona sığ, oraya sığın, orada bulacaksın beni, ben oradayım, ben seninki gibi kırık gönüllerdeyim, benim evim hüzünle ışır, kalbini hüzünle yıka, ıstırapla beslen, acıların gıdan olsun, isteklerini terk et, isteklerinden kurtulmadıkça istediÄŸini bulamazsın, sen beni istiyorsun, farkında deÄŸil misin, niçin görmüyorsun, Nasıl körleÅŸtin böyle, duymuyorsun, neden sağırlaÅŸtın böyle,  ben dilemedikçe acı çekemezsin, ben istemedikçe acılardan kurtulamazsın, ben arzu etmedikçe mutlu olamazsın, ben irade etmedikçe huzura kavuÅŸamazsın, ben takdir etmedikçe sükuna eremezsin, seslerini bırak, sessizleÅŸ, sus artık, sus, daha ne zamana kadar konuÅŸacaksın, görmüyor musun bu kelimeler de çaresiz, ne kadar boÅŸ, zavallı, güçsüz, içsiz bunlar, bırak onları, benimle harfleri, kelimeleri kullanmadan konuÅŸ, benim dilim çaresizliktir, bu dile bak, onu görüyor musun, o içinde senin… İçine, bakışlarını diyorum, kalbine çevir, ben senin suretine kalıbına bakmam, senin bedenine endamına bakmam ben, kalbine bakarım, sen de kalbine bak, orada bir deniz var, bırak kendini, korkma boÄŸulmazsın, o su deÄŸildir, orada kelimeler yok, orada hiçbir ÅŸey yok, orası hiçliktir, bırak kendini, baÅŸtan ayaÄŸa kadar, her uzvunun bana inanması, elinin, ayağının, gözünün, yıkarken, giderken, görürken, aÄŸzından burnundan soluÄŸunu boÅŸaltırken bile, Mecnun’un gördüğü herÅŸeye Leyla deyiÅŸi gibi, senin de sen demen gerekir, bana sen de, ben deme, “ben” i bırak, sadece sen de, sen ol, ancak “ben” siz sen olunabilir, karşılaÅŸtığı herÅŸeye, denizlere, sokaklara, evlere, insanlara, duvarlara, taÅŸlara,  camlara, gözlere, gönüllere, otlara, böceklere, bulutlara, köprülere, ırmaklara, her ÅŸeye, her ÅŸeye, “Leyla Leyla” diyen Mecnun’a bak, onun kalbindeki yere bak, o yeri gör, orada beni gör, beni bulacaksın, ben oradayım, mahzun gönüllerdeyim…”